Nowe przepisy UE o opakowaniach wpływają na wysyłki zagraniczne ze sklepów internetowych — Od 12 sierpnia 2026 roku zasadniczo stosowane są nowe unijne przepisy PPWR dotyczące opakowań i odpadów opakowaniowych.

NOWE OBOWIĄZKI DLA SKLEPÓW WYSYŁAJĄCYCH TOWARY ZA GRANICĘ

Nowe przepisy UE o opakowaniach wpływają na wysyłki. Część sprzedawców ogranicza dostawy

Stan informacji: 17 sierpnia 2026 roku

Nowe przepisy UE o opakowaniach obowiązują zasadniczo od 12 sierpnia 2026 roku i już wywołują obawy wśród przedsiębiorców prowadzących sprzedaż do innych państw Unii Europejskiej. Problemem dla małych sklepów internetowych nie są wyłącznie same opakowania, lecz dodatkowe obowiązki związane z rozszerzoną odpowiedzialnością producenta. Przy bezpośredniej wysyłce do odbiorców końcowych w innych krajach mogą pojawić się obowiązki rejestracyjne, udział w systemie zagospodarowania odpadów oraz obecnie także konieczność ustanowienia lokalnego przedstawiciela. Część małych sprzedawców deklaruje już ograniczenie liczby państw, do których będzie wysyłać zamówienia.

Najważniejsze: nie wprowadzono zakazu wysyłania paczek między państwami UE. Nowe zasady nie oznaczają również, że każdy sklep musi automatycznie zatrzymać dostawy zagraniczne. Problem dotyczy przede wszystkim przedsiębiorstw, które wysyłają zapakowane towary bezpośrednio do odbiorców końcowych w innych państwach członkowskich i wchodzą w zakres tamtejszej rozszerzonej odpowiedzialności producenta.

Najważniejsze informacje

Nowe przepisy UE o opakowaniach, czyli PPWR, stosuje się zasadniczo od 12 sierpnia 2026 roku.
Regulacja obejmuje opakowania niezależnie od materiału i pochodzenia.
Firma wysyłająca zapakowany towar bezpośrednio do odbiorcy końcowego w innym państwie UE może zostać uznana tam za producenta w rozumieniu przepisów EPR.
Może to oznaczać konieczność rejestracji w krajowym rejestrze i udziału w odpowiednim systemie gospodarowania odpadami opakowaniowymi.
Obecne przepisy przewidują również ustanowienie przedstawiciela ds. rozszerzonej odpowiedzialności producenta w innym państwie członkowskim.
Komisja Europejska zaproponowała zawieszenie tego ostatniego obowiązku dla firm mających siedzibę w UE do 1 stycznia 2035 roku.
Projekt uproszczenia nie został jednak jeszcze przyjęty.
Część małych sprzedawców deklaruje ograniczenie wysyłek do niektórych państw UE z powodu kosztów i biurokracji.
Nie oznacza to powszechnego wstrzymania handlu internetowego w Unii Europejskiej.

Nowe przepisy UE o opakowaniach obowiązują od 12 sierpnia

Packaging and Packaging Waste Regulation, w skrócie PPWR, to rozporządzenie UE 2025/40 dotyczące opakowań i odpadów opakowaniowych. Weszło ono w życie już 11 lutego 2025 roku, ale większość jego przepisów zaczęła być stosowana 12 sierpnia 2026 roku.

Komisja Europejska podkreśla, że regulacja obejmuje wszystkie opakowania i odpady opakowaniowe niezależnie od materiału czy pochodzenia. Jej celem jest między innymi ograniczenie ilości odpadów, zwiększenie recyklingu, zmniejszenie zużycia surowców pierwotnych i ujednolicenie części przepisów obowiązujących w poszczególnych państwach.

Dla przeciętnego klienta sklepu internetowego najbardziej widoczny może być jednak zupełnie inny skutek. Nowe przepisy UE o opakowaniach wprowadzają zasady, które mogą zwiększyć formalności związane ze sprzedażą transgraniczną.

Sprzedajesz z Niemiec do Polski? Możesz mieć obowiązki również w Polsce

IHK Halle-Dessau zwraca uwagę na bardzo istotną zasadę. Niemiecka firma, która sprzedaje zapakowane produkty do innego państwa UE, nie zawsze automatycznie odpowiada tam za opakowanie.

Kluczowe jest to, kto jest odbiorcą.

Jeżeli niemiecka firma sprzedaje produkty na przykład polskiemu hurtownikowi, który następnie wprowadza je dalej do obrotu, to według zasad PPWR odpowiedzialność może spoczywać na przedsiębiorstwie znajdującym się na lokalnym rynku.

Inaczej wygląda sytuacja, kiedy sklep z Niemiec wysyła paczkę bezpośrednio do odbiorcy końcowego w Polsce. Wtedy niemiecki przedsiębiorca może stać się producentem w rozumieniu przepisów dotyczących rozszerzonej odpowiedzialności producenta w Polsce.

Dotyczy to nie tylko klasycznego B2C. Odbiorcą końcowym może być również firma, jeżeli wykorzystuje produkt na własne potrzeby i nie sprzedaje go dalej.

Przykład: sklep internetowy z Berlina wysyła bezpośrednio klientowi w Polsce produkt zapakowany w karton i materiały zabezpieczające. Taka sprzedaż może powodować obowiązki związane z opakowaniem w Polsce. Jeżeli natomiast towar trafia najpierw do polskiego dystrybutora, sytuacja prawna może wyglądać inaczej.

Rejestracja osobno w kolejnych krajach

To właśnie ten element wywołuje największe niezadowolenie małych firm. System odpowiedzialności za odpady opakowaniowe nadal w dużej mierze działa na poziomie poszczególnych państw.

IHK wyjaśnia, że przedsiębiorstwa uznane za producenta w kilku państwach UE mogą być zobowiązane do rejestracji w odpowiednich krajowych rejestrach oraz, zależnie od systemu danego państwa, do udziału w systemach odbioru i zagospodarowania odpadów.

W praktyce sklep prowadzący sprzedaż tylko w Niemczech ma znacznie mniej formalności niż przedsiębiorca wysyłający niewielką liczbę paczek do kilkunastu państw UE.

Przy dużej firmie dodatkowe koszty mogą być stosunkowo niewielką częścią całego biznesu. Dla jednoosobowego sklepu albo niewielkiego producenta, który wysyła do danego kraju kilka paczek miesięcznie, może wyglądać to zupełnie inaczej.

Najwięcej kontrowersji wywołał obowiązek lokalnego przedstawiciela

Nowe przepisy UE o opakowaniach przewidują obecnie, że firma uznana za producenta w innym państwie członkowskim powinna ustanowić tam przedstawiciela do spraw rozszerzonej odpowiedzialności producenta.

IHK Halle-Dessau wskazuje na art. 45 ust. 3 PPWR. W praktyce przedsiębiorstwo z Niemiec sprzedające bezpośrednio odbiorcom końcowym we Francji, Polsce czy Hiszpanii mogłoby potrzebować przedstawiciela odpowiednio w każdym z tych państw, jeżeli podlega tam tym obowiązkom.

I właśnie ten element regulacji spotkał się ze szczególnie ostrą krytyką.

Europosłowie oraz organizacje przedsiębiorców argumentują, że w przypadku małych ilości wysyłanych opakowań koszty przedstawiciela, rejestracji, raportowania i lokalnych opłat mogą być niewspółmierne do wartości całej sprzedaży.

Część sprzedawców zaczyna ograniczać wysyłki

Według informacji przekazanych przez dpa kilku małych sprzedawców informowało w mediach społecznościowych, że zamierza zmniejszyć liczbę państw, do których realizuje zamówienia.

Politycy CDU/CSU w Parlamencie Europejskim Angelika Niebler i Niclas Herbst twierdzą również, że otrzymują informacje od firm, które zakończyły sprzedaż do niektórych państw UE lub rozważają jej ograniczenie.

Nie ma jednak danych pozwalających powiedzieć, że mamy już do czynienia z masową falą zamykania sprzedaży transgranicznej.

Ważne: informacje o pierwszych sprzedawcach ograniczających dostawy nie oznaczają, że tysiące sklepów przestały wysyłać paczki za granicę. Na tym etapie są to sygnały płynące głównie od części małych przedsiębiorców oraz organizacji i polityków reprezentujących ich interesy.

Komisja Europejska sama chce zmienić przepisy

Co ciekawe, problem został dostrzeżony jeszcze przed rozpoczęciem stosowania regulacji.

10 grudnia 2025 roku Komisja Europejska przedstawiła projekt uproszczenia przepisów w ramach pakietu Omnibus VIII.

Jedna z proponowanych zmian zakłada zawieszenie do 1 stycznia 2035 roku obowiązku ustanawiania przedstawiciela EPR dla producentów mających siedzibę w Unii Europejskiej i sprzedających produkty do innych państw członkowskich.

To mogłoby znacząco ograniczyć koszty sklepów internetowych.

Problem polega na tym, że propozycja Komisji nie jest jeszcze obowiązującym prawem.

Według aktualnych danych Parlamentu Europejskiego procedura 2025/0395(COD) nadal oczekuje na decyzję właściwej komisji parlamentarnej. Oznacza to, że nie można dzisiaj traktować planowanego uproszczenia tak, jakby już weszło w życie.

Co może zniknąć, a co pozostanie?

Sprzedaż do innych państw UE po wejściu PPWR

Obowiązek	Stan obecny	Co może się zmienić
Krajowa rejestracja EPR	Może być wymagana w państwie, w którym firma jest uznana za producenta	Nie jest to główny element proponowanego zawieszenia
Udział w systemie gospodarowania opakowaniami	Może być wymagany zgodnie z zasadami danego państwa	Krajowe systemy nadal pozostają istotne
Lokalny przedstawiciel EPR	Obecny tekst PPWR przewiduje taki obowiązek przy określonej sprzedaży transgranicznej	Komisja chce zawiesić obowiązek dla firm z UE do 1 stycznia 2035 r.
Zakaz wysyłki do innych państw	Nie istnieje	To przedsiębiorcy sami mogą ograniczać sprzedaż ze względu na koszty

Klienci mogą zauważyć zmiany w sklepach internetowych

Dla konsumenta nowe przepisy UE o opakowaniach mogą być praktycznie niewidoczne, dopóki sklep nie zdecyduje się ograniczyć sprzedaży.

Może się jednak zdarzyć, że podczas składania zamówienia zagraniczny sklep przestanie oferować dostawę do Niemiec albo do Polski. Inna firma może ograniczyć liczbę obsługiwanych państw do największych rynków, na których liczba zamówień uzasadnia koszty administracyjne.

Teoretycznie możliwe jest również przerzucenie części dodatkowych kosztów na klientów, na przykład poprzez wyższe ceny produktów lub koszty wysyłki.

Nie oznacza to jednak, że każda przesyłka międzynarodowa stanie się droższa. Duże platformy i przedsiębiorstwa działające od lat w wielu państwach często już wcześniej podlegały krajowym systemom odpowiedzialności za opakowania.

Największy problem mogą mieć najmniejsze sklepy

Duży koncern sprzedający miliony produktów ma działy prawne i administracyjne, które mogą prowadzić rejestrację, raportowanie i rozliczenia w wielu państwach.

Dla jednoosobowej firmy sytuacja jest zupełnie inna.

Jeżeli sklep zarabia na sprzedaży do konkretnego państwa kilkaset euro rocznie, konieczność prowadzenia dodatkowej administracji może spowodować, że dalsza sprzedaż stanie się nieopłacalna.

Wtedy najprostszym rozwiązaniem dla przedsiębiorcy może być wyłączenie danego kraju z listy dostępnych miejsc dostawy.

To właśnie dlatego dyskusja wokół PPWR nie dotyczy wyłącznie ekologii. Coraz częściej pojawia się pytanie, czy zbyt rozbudowane obowiązki krajowe nie utrudnią działalności na wspólnym rynku UE.

Nowe przepisy nie dotyczą tylko pudełek wysyłkowych

PPWR jest znacznie szersze niż obowiązki związane z handlem internetowym.

Regulacja ustanawia między innymi wymagania dotyczące projektowania i składu opakowań, możliwości ich recyklingu, ponownego wykorzystania oraz ograniczania niepotrzebnej ilości materiału.

Od 12 sierpnia obowiązują również określone ograniczenia dotyczące PFAS w opakowaniach przeznaczonych do kontaktu z żywnością.

Nie wszystkie wymagania PPWR zaczęły jednak działać tego samego dnia. Część celów i obowiązków posiada późniejsze terminy wdrożenia, sięgające 2030 roku i kolejnych lat.

Dlatego hasło „od 12 sierpnia wszystkie opakowania muszą być zupełnie inne” byłoby nieprawdziwe. 12 sierpnia 2026 jest zasadniczą datą rozpoczęcia stosowania PPWR, ale rozporządzenie zawiera wiele różnych terminów przejściowych.

Co to oznacza dla Polaków w Niemczech?

Nowe przepisy UE o opakowaniach mogą być ważne zarówno dla konsumentów, jak i dla Polaków prowadzących Gewerbe w Niemczech.

Jeżeli prowadzisz sklep internetowy w Niemczech i wysyłasz produkty wyłącznie do niemieckich klientów, sytuacja jest inna niż w przypadku regularnej sprzedaży bezpośrednio do klientów w Polsce, Czechach, Francji czy Holandii.

Każde państwo może posiadać własny system rejestracji i organizacji rozszerzonej odpowiedzialności producenta. Dlatego przedsiębiorca powinien sprawdzić zasady w każdym kraju, do którego wysyła produkty bezpośrednio odbiorcom końcowym.

Nie należy natomiast automatycznie zamykać wszystkich wysyłek zagranicznych na podstawie pojedynczego artykułu w internecie. Zakres obowiązków zależy od rodzaju sprzedaży, roli firmy w łańcuchu dostaw i regulacji państwa docelowego.

Najświeższe informacje dotyczące zmian prawa i przepisów w Niemczech publikujemy w dziale najnowsze wiadomości z Niemiec.

Więcej praktycznych informacji dla przedsiębiorców i mieszkańców znajdziesz również w dziale Pomoc dla Polaków w Niemczech.

To nie oznacza, że UE zakazała wysyłania paczek za granicę

To bardzo ważne: PPWR nie wprowadza zakazu handlu transgranicznego ani zakazu wysyłania paczek między Niemcami, Polską i pozostałymi państwami UE. Jeżeli sklep przestaje wysyłać do konkretnego kraju, jest to decyzja przedsiębiorcy związana między innymi z kosztami i formalnościami, a nie unijny zakaz dostawy.

Nie jest również prawdą, że każdy niemiecki przedsiębiorca sprzedający cokolwiek za granicę musi zawsze rejestrować się w 26 pozostałych państwach UE.

Obowiązek należy oceniać w odniesieniu do państw, do których faktycznie trafiają produkty, oraz tego, czy firma jest tam producentem w rozumieniu PPWR.

Co zrobić teraz?

Jeżeli prowadzisz sklep lub wysyłasz towary z Niemiec do innych państw UE:

Sprawdź, do których państw faktycznie realizujesz sprzedaż bezpośrednio do odbiorców końcowych.
Ustal, czy według PPWR jesteś w danym państwie producentem dla celów rozszerzonej odpowiedzialności.
Sprawdź wymagania krajowego rejestru opakowań i systemu EPR w państwie docelowym.
Nie zakładaj, że sam projekt Komisji zlikwidował już obowiązek przedstawiciela. Zmiana nadal jest w procedurze legislacyjnej.
Jeżeli sprzedajesz do wielu krajów, przelicz koszt obsługi formalności w stosunku do wartości sprzedaży.
W przypadku wątpliwości skontaktuj się z właściwą IHK, AHK albo specjalistą zajmującym się przepisami opakowaniowymi.

FAQ. Nowe przepisy UE o opakowaniach

Od kiedy obowiązują nowe przepisy UE o opakowaniach?

Rozporządzenie PPWR weszło w życie 11 lutego 2025 roku, a jego przepisy zasadniczo stosuje się od 12 sierpnia 2026 roku. Część konkretnych obowiązków i celów posiada jednak późniejsze terminy wejścia w życie.

Czy niemiecki sklep musi rejestrować się w Polsce, jeśli wysyła tam paczki?

Może mieć taki obowiązek, jeżeli wysyła zapakowane produkty bezpośrednio do odbiorcy końcowego w Polsce i zgodnie z PPWR jest tam uznawany za producenta dla celów rozszerzonej odpowiedzialności producenta. Inaczej może wyglądać sytuacja przy sprzedaży do hurtownika lub dystrybutora.

Czy UE zakazała sklepom wysyłania produktów za granicę?

Nie. Nie ma zakazu transgranicznych wysyłek. Część sprzedawców sama deklaruje ograniczanie liczby obsługiwanych państw, ponieważ dodatkowa rejestracja, raportowanie i inne obowiązki mogą być dla niewielkiej firmy nieopłacalne.

Czy obowiązek lokalnego przedstawiciela zostanie zniesiony?

Komisja Europejska zaproponowała zawieszenie do 1 stycznia 2035 roku obowiązku ustanawiania przedstawiciela EPR dla producentów mających siedzibę w UE i prowadzących sprzedaż transgraniczną. Na 17 sierpnia 2026 roku projekt nie został jednak ostatecznie przyjęty, więc przedsiębiorcy nie powinni traktować planowanej zmiany jako obowiązującego już prawa.

Nowe przepisy UE o opakowaniach mogą zmienić europejski handel internetowy

Nowe przepisy UE o opakowaniach miały przede wszystkim ujednolicić europejskie zasady i ograniczyć ilość odpadów. Pierwsze dni ich stosowania pokazują jednak, że szczególnie dla małych sklepów internetowych sprzedaż transgraniczna może stać się bardziej skomplikowana.

Największą kontrowersję wzbudza obowiązek ustanawiania lokalnego przedstawiciela EPR. Komisja Europejska sama chce go czasowo zawiesić dla przedsiębiorstw z UE, ale procedura legislacyjna jeszcze się nie zakończyła.

Do tego czasu przedsiębiorcy sprzedający bezpośrednio do klientów w innych państwach muszą dokładnie sprawdzać, jakie obowiązki dotyczą ich w poszczególnych krajach.

Dla klientów efekt może być prosty: niektóre małe sklepy mogą zdecydować, że wysyłanie kilku paczek rocznie do konkretnego kraju przestaje im się opłacać.

Nowe przepisy UE o opakowaniach wpływają na wysyłki. Część sprzedawców ogranicza dostawy.